HET TWEEDE LEVEN

De geheimzinnige tekst

In het voorjaar van 1987, ik had toen net de leeftijd van 56 jaar bereikt,
vervoegde ik mij bij de polikliniek van het Beatrix Ziekenhuis te Gorinchem.
Aanleiding voor de verwijzing waren wat vage pijnklachten in de schouders en
de hartstreek. Internist dr. van Zijl onderzocht mij nauwkeurig. Ik deed de
gebruikelijke fietstest, er werd een cardiogram gemaakt, de darmen werden
onderzocht, ook bloed en longen kregen een beurt.
Elke keer wanneer ik in de polikliniek op mijn beurt wachtte, viel mijn oog
op een affiche, dat daar als enige wandversiering aan de muur hing en mij
door de geheimzinnige tekst buitengewoon intrigeerde. "Bent u
Kahlerpatiënt?" Las ik "wordt dan lid van de contactgroep Kahler-patiënten".
Ik had op dat moment nog nooit van deze ziekte gehoord. De uitslag van het
onderzoek leek zeer positief. U bent zo gezond als een vis. Uw hart is in
optimale conditie, maar wilt u nog eens terugkomen voor een nader
bloedonderzoek? De bloedbezinking was en bleef veel te hoog. In mei 1987
volgde een sternumpunctie. In juni daaropvolgend vertelde de dokter mij, dat
ik waarschijnlijk leed aan de ziekte van Kahler. De ziekte bevond zich in
een pril stadium en voor alle zekerheid zou ik nog een biopsie ondergaan in
het Academisch Ziekenhuis te Utrecht. "Heeft u wel eens van de ziekte van
Kahler gehoord?" vroeg de arts. Ik antwoordde ontkennend. "Ik weet alleen
dat er een "club" van Kahlerpatiënten bestaat" zei ik. Ik kreeg te horen,
dat de ziekte van Kahler een chronische en tot nu toe ongeneeslijke ziekte
was. Gezien het prille stadium van mijn aandoening besloot men mij nog geen
medicijnen voor te schrijven, mede gezien de mogelijke bijwerkingen hiervan.

 Een golf van afgrijzen

Ik verliet de spreekkamer en liep in de wachtkamer rechtstreeks naar de
Kahler affiche. Voor het eerst las ik nu de kleine lettertjes. Een golf van
afgrijzen ging door mij heen, toen ik las, dat ik nadere inlichtingen kon
verkrijgen bij het Koningin Wilhelminafonds. Ik had dus kanker en wel van
een ongeneeslijke soort en dat terwijl ik mij gezond en fit voelde.
In augustus bevestigde dr. Lokhorst, haematoloog van het Utrecht Academisch
Ziekenhuis, de diagnose. De ziekte van Kahler (Multiple Myeloom) is een
kwaadaardige ziekte, kanker van het plasma van het beenmerg, botafbraak en
afbraak van het afweersysteem van het lichaam zijn de gevolgen van deze
aandoening, zei de specialist.

De verkeerde kant van de lijn

Daar stond ik dan heel bewust aan de verkeerde kant van de demarcatielijn.
Aan de ene kant stonden de mensen die toekomst-verwachting hadden, plannen
maakten voor de toekomst, hoop koesterden; aan de andere kant van de
denkbeeldige lijn stond ik, tussen veel lotgenoten, de gevonnisten,
ongeneeslijk ziek met een ³geringere² toekomstverwachting.
Ruim tien jaar eerder had ik besloten, dat, mocht ik ooit kanker krijgen, ik
alles in het werk zou stellen om de ziekte te bestrijden.
Het was 'mijn' ziekte, niet die van de dokters en de ziekenhuizen. Ik moest
'het', met inachtneming van alles wat de moderne gezondheidszorg te bieden
had, zelf te lijf gaan. In september 1987 zocht ik contact met dr. Nico
Versteeg, een Bredase KNO-specialist in ruste, toen  praktizerend als
natuurarts. Ik wilde voorkomen, dat de ziekte het te gemakkelijk zou
krijgen. Voor alles tijd winnen, wist ik, want de wetenschap staat niet
stil. Overigens alleen al het uitstellen van de behandeling met cytostatica
leek mij van groot belang. Dr. Versteeg schreef mij een dieet voor van het
soort dat ook elk gezond mens goed zou doen plus een dagelijkse dosering van
een door hem samengesteld  poeder. Hij had jarenlang studie gemaakt van
wetenschappelijk onderzoek naar stoffen die mogelijk
kankerremmend zouden zijn en was zo gekomen tot het preparaat dat, rijk aan
vitaminen, mineralen, sporenelementen en enzymen, het afweersysteem van het
menselijk lichaam optimaal ondersteunde.
Toen Dr. Versteeg wegens zijn leeftijd met de praktijk stopte werd het SIS
poeder (nu ook als capsule) door de firma Oriherba in de handel gebracht.
Het is in elke apotheek te bestellen. (www.oriherba.nl en info@oriherba.nl)
Er bestaat ook een bijzonder aardig boekje waarin de mogelijkheden van de
SIS therapie beschreven wordt. (Noot redactie: deze verwijzing naar dit poeder en website, die wellicht als reclame kan worden gezien hebben we laten staan, omdat het in Jan zijn verhaal past maar is voor volle verantwoordelijkheid van Jan. In principe raden we iedereen aan altijd een goed gekwalificeerde arts te raadplegen voor u wat dan ook gaat innemen of doen)

Mobilisatie

Ik mobiliseerde alles om de ziekte te bestrijden, en redeneerde: wat kan ik
beter doen dan alles wat mij aan energie, levenswil en tijd  rest, inzetten
voor één doel, - overleven.
Ik las alles wat ik te pakken kon krijgen over zowel reguliere als
alternatieve methoden van ziekte bestrijding en paste zaken waarvan ik dacht
dat ze voor mij geschikt en gunstig  waren ook toe. Na 1988  bleef mijn
conditie stabiel. Ik bleef onder een driemaandelijkse controle van het UMC
te Utrecht waar dr. Henk Lokhorst,  mij uitstekend begeleidde en al mijn
vragen adequaat beantwoordde. Ik werd lid van de Contactgroep van
Kahlerpatiënten en kwam zodoende veel meer te weten over de aard van de
zeldzame ziekte.

Mijn leven duurt één dag

Ik leerde mezelf de techniek van het "korte termijn denken", het leven bij
de dag. Vanavond houdt mijn leven op om morgen weer opnieuw te beginnen. Elk
uur, elke minuut is kostbaar. Ik leerde van het leven te genieten als nooit
tevoren...
Al de positieve rijkdom van het leven staat voortdurend in de schijnwerper;
de zorgen en de beslommeringen verschrompelen tot een onvoorstelbare
onbelangrijkheid. Ik leerde te leven als een kind, dat nog geen idee heeft
van het begrip "tijd". En tegelijkertijd ben ik als een negentigjarige, die
alle zorgen en angsten achter zich heeft gelaten. Ik heb mij verschanst
achter de "saving immune system barrière" van dr. Versteeg en voegde hier
in de loop der tijd van alles aan toe wat de voortschrijdende wetenschap aan
het licht bracht. Ik leef gezond. Elke dag een uur wandelen, goed voor de
zuurstof en prima voor de botten, verder een middagrustpauze van een half
uur en het gebruik van o.a. alfalva en het drinken van groene thee etc. etc.

Samenvattend: Mijn doelstelling was en is, het lichaamseigen afweersysteem
optimaal ondersteunen door het zoeken naar de beste voeding en het ontlasten
van dit systeem door het mijden van stress en andere negatieve factoren,
zodat het afweer systeem zich kan richten op haar  belangrijkste taak, het
onderdrukken van de ziekte.

Overleven

De viermaandelijkse controle in het Acc. ziekenhuis te Utrecht waarbij
eenmaal per jaar een beenmergbiopsie, wees uit dat er in het voorafgaande
jaar geen uitbreiding van het aantal kwaadaardige cellen had plaats
gevonden. Pas in de zomer van 2000 moest worden ingegrepen,omdat zich buiten
de vierde wervel een plasmasytoom ontwikkelde. Bestraling en een korte
Melfalan kuur en later een Thalidomide kuur bracht mij weer terug in de
medicijnloze fase van de ziekte.
Nu zeventien jaar na de diagnose is mijn situatie nog steeds stabiel.
De levensverwachting van zes tot zeven jaar is ruimschoots overtroffen.

Chronisch ziek, dat wel, maar mijn tweede leven heeft het eerste in
intensiteit en diepte ver overtroffen.

Ik zou het iedereen wel willen toeroepen; vecht terug,  het loont de moeite.


Jan C. Verdonk